در بسیاری از روستاهای ایران، سنت «برهکشی» نماد همیاری خودجوش برای ساخت خانه است. نام این آیین از واژه «بره» به معنای «دیوار» در گویشهای محلی گرفته شده است.
هنگامی که خانوادهای قصد ساختن خانه دارد، همسایگان و خویشاوندان داوطلبانه گرد هم میآیند. کارها به طور طبیعی تقسیم میشود: عدهای از مردان بر روی داربست میروند و به دیوار میچینند، عدهای دیگر ملات میسازند و گروهی مصالح را جابهجا میکنند. همزمان زنان مسئولیت پختوپز و پذیرایی از کارگران را برعهده میگیرند.
در پایان روز، صاحب خانه با یک وعده غذای گرم و جمعی از همه سپاسگزاری میکند. این پذیرایی، نه به عنوان دستمزد، بلکه نشانهای از قدردانی و تقویت پیوندهای اجتماعی است. برهکشی، نمونهای درخشان از مدیریت خردمندانه منابع انسانی و همبستگی جامعه در عمل است.